«Бұл дүниеде бақыт іздедім… бірақ бұл дүниенің шын мәні қандай екен?
Бір күні жүректі қуаныш орнайды… келесі күні себепсіз мұң кіреді.
Бірде айналаң адамдарға толы болады… достар… отбасы… жылу… дауыстар… бәрі тірі сияқты көрінеді… кейін біртіндеп бәрі кетеді.
Рух жалғыз қалады, ал естеліктер кеудеде тоқтаусыз жүгіріп тұрады.
Сонда жүрек ақыры түсінеді… шын мәнінде бізде Алладан басқа ешкім жоқ… әрі бүкіл жаратылыстың мырзасы.
Адамдар кейде қайғы туралы айтады… бірақ қай пайғамбардың қайғысы біздікіндей болды?
Адамзаттың асылы пайғамбарымыз ﷺ өз басы үшін қорықпады, өзіне жыламады.
Оның қайғысы — біз едік.
Бұл дүниеде адасқан біз едік.
Алладан алыстаған біз едік.
Жәннаттың жәннаты… рухтардың рухы… жер бетімен жүрген рақым…
Қаншама жүректер біз секілді жүрек көтеріп жүр?
Бір күні сенің жоқтығыңа қалай шыдайды?
Біз үшін жылаған адамның көз жасы қалай тыйылады?
Сынбай тұрып-ақ жүректерді қалай емдейді?
Сол себепті де ғашықтардың жүрегінен сағыныш кетпейтін шығар.
Өйткені адам бұл дүниенің барлық азабынан кейін де ішінде өлмейтін бір мұң алып жүреді…
Ол — оған жақын болуды аңсау мұңы ﷺ.
Өмірдің барлық жалғыздығынан кейін…
Алла сенің жаныңда болса… әрі бүкіл жаратылыстың мырзасына деген махаббат жүрегіңде тірі болса… онда сен ешқашан жалғыз емессің…»
