Сабыр — жай ғана шыдау күші емес. Ол адамды ішінен өзгертетін ең ұлы қасиеттердің бірі. Көп адам сабырды күту, төзу деп түсінеді. Бірақ сабыр одан әлдеқайда терең. Адам табиғатынан жылдамдықты жақсы көреді, нәтижені тез көргісі келеді. Өмір де өзі жоспарлағандай болуы керек деп ойлайды. Ал олай болмай қалса, мазасыздық басталады. Міне, дәл сол жерде сабырдың рөлі басталады. Сабыр қиын сәттерде жүректі сақтайды, тәуекелді бекітеді, разылықты қорғайды және Аллаға деген жақсы ойды жоғалттырмайды.
Адам күткен жауап кешіккенде, шынайы сынақ басталады: ол берік болып қала ма? Аллаға деген жақсы үмітін сақтай ма? Нәтиже көрінбесе де, жолын жалғастыра ма? Дәл осындай сәттерде сабыр адамның жанын тәрбиелейді. Тыныш кезде адам өзін танимын деп ойлайды. Бірақ қиындық келгенде, бұрын байқамаған ақиқаттар ашылады. Сонда адамның Аллаға қаншалықты жақын екені, жүрегінде не бар екені көрінеді.
Сондықтан сабыр — үлкен мектеп. Ол адамға кішіпейілділікті, Аллаға мұқтаж екенін сезінуді үйретеді. Кейбір әдемі нәрселердің уақытпен келетінін ұғындырады. Көп адам жемісті қалайды, бірақ оны өсіретін маусымды қаламайды. Даналықты қалайды, бірақ оны тудыратын сынақтарды қабылдағысы келмейді. Жан тыныштығын қалайды, бірақ оған апаратын жолды ұнатпайды.
Ал жолдың соңында адам бір нәрсені түсінеді: қиындық оны жай ғана сынамаған, қайта тәрбиелеген. Сабыр — қуанышты күту ғана емес, адамның Аллаға да, өзіне де жақындай түсу сапары екен.
