Көп жағдайда ерлі-зайыптылардың арасындағы кикілжіңнің түп-төркіні мәселенің өзінде емес, сол мәселені қалай сөйлесіп, қалай шешеміз дегенде жатады.
-Тіпті ойламастан болса да, ашуға ерік беріп, дауысты көтеріп жіберу.
- Өткен-кеткенді қозғап, ескі жараның аузын қайта ашу.
- «Мен ғана дұрыс айттым» деп, бір-бірінен үстем түсуге тырысу. Негізінде, екеуінің де тағдыры — бір, шаңырағы — ортақ.
-Әр реніш сайын «ажырасамын» деп қорқыту — отбасы арасындағы сенімді әлсірететін нәрсе.
- Бір-бірінің қадірін кетіріп сөйлеу, сөзін келеке қылу.
- Қарсы жақтың дұрыс пікірін де мойындамай, сөзін бөліп, айқайға басу.
Міне, талай шаңырақтың шайқалып, талай отбасының ойран болуына себеп болып жүрген нәрселер — осылар.
Шын мәнінде, мәселе — мәселенің өзінде емес, оны қалай көтеріп, қалай шешуде.
Сондықтан өзіме де, барша ағайынға да айтарым мынау:
-Ұрыс-керіс шыға қалса, ер азаматтың сабырға келіп, ашумен айтылар ауыр сөзді ішіне жұтып, сыртқа шығып кеткені — абзал.
-Әйел адамның да отбасының тыныштығы мен өзінің қадірі үшін тіліне ие болғаны — дұрыс.
-Бір-бірінің сөзін бөлмей, ойын толық айтуына мүмкіндік берген жөн.
- «Біздің тағдырымыз — бір, балалар бізге қарап өсіп келеді» деген ойдың әрдайым көңілде тұрғаны — маңызды. Сол себепті болмашы ашуға ермей, парасатпен әрекет еткен дұрыс.
-Ер адам әйелінің өзіне Алланың аманаты екенін ұмытпағаны жөн. Ал әйел адамның ерінің алдындағы ізет пен сыйды сақтай білгені — жарасымды.
Кейде ашумен айтылған бір ауыз ауыр сөздің өзі бір әулеттің шаңырағын шайқалтып, жүрекке өмірлік жара салуы мүмкін.
Сондықтан реніш үстінде де ауыздан жақсы сөздің шыққаны жөн. Өйткені тілге ие болу — отбасы берекесінің басы.
