Ерте заманда бір кішкентай ауылда Жанболат деген жас жігіт өмір сүріпті. Оның әкесі Қасым ақсақал ел ішінде ақылгөй, адал еңбегімен аты шыққан кісі екен. Қасым қарт қайтыс болар алдында ұлына былай деп аманат қалдырыпты:
— Балам, менің бар байлығым – мына үш нәрсе. Біріншісі – еңбек. Қолың бос отырмасын, еңбек еткен адам ешқашан аш болмайды.
Екіншісі – әділдік. Әділ болған адамды жұрт сыйлайды, әділетсіздің достары да, абыройы да ұзаққа бармайды.
Үшіншісі – махаббат. Қай жерде жүрсең де жүрегіңде махаббат болсын – ата-анаңа, туған жеріңе, елге деген сүйіспеншілік.
Жанболат жас болса да әкесінің сөзін жүрегіне түйді.
Күндердің күнінде ауылына үлкен қиындық туды. Жерге қуаңшылық түсіп, егін шықпай, халық аштыққа ұшырай бастады. Кейбір адамдар дүние үшін бір-біріне қастық жасап, әділетсіздік көрсетіп жатты. Сонда Жанболат әкесінің аманатын еске алды.
Ол күндіз-түні еңбек етіп, азғана су тапқан жерге бау-бақша егіп, ауылдастарына тегін үлестірді. Әділдіктен айнымай, кімге қандай үлес тиесілі болса, соны берді. Ал махаббатын жоғалтпай, адамдарға үміт сыйлады.
Уақыт өте келе ауыл қайтадан еңсесін тіктеді. Халық Жанболатты сыйлап, оны ауыл ақсақалы қылып сайлады.
Жылдар өткен соң, ол да қартайды. Бірақ ел ішінде «Жанболаттың еңбегі, әділдігі мен жүрегіндегі махаббаты ауылды аман сақтап қалды» деген сөз аңыз болып тарады.
Әр адамның өмірінде үш қазына бар – еңбек, әділдік, махаббат. Оларды сақтай алған адам ешқашан жамандыққа жолықпайды, артында жақсы ат қалдырады.
